เคยรู้สึกเหมือนกันไหม >? ว่าชีวิตเรานี่มีคำถามเยอะโนะ...
ทั้งคำถามที่เราถามคนอื่น คำถามที่เราถูกคนอื่นถาม และคำถามที่เราถามตัวเอง...
ว่าทำไมแบบ "ไม่เป็นอย่างนี้ว่ะ" "ทำไมเราเป็นแบบนี้ว่ะ" "ทำไมเรา้ไม่ทำแบบนี้ไปวะ"
ปัญหาอะไรทั้งหลายแหล่ทั้งปวงเหล่านี้ ที่เราตั้งขึ้นภายในจิตใจตัวเอง บางครั้งเราก็รู้สึกเหนื่อยนะ ที่จะต้องมานั่งคิดคำตอบ ... รำคาญตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ว่านี่แบบชีวิตเรามีคำถามมากไปไหม
ต่อไปนี้เลยคิดว่า จะถามตัวเองให้น้อยลง จะเลิกหาคำตอบจากคำถามในหัวของเรา
แต่จะถามคนอื่นมากขึ้น และตอบคนอื่นอย่างชัดเจน (โดยที่ไม่ต้องมาถามตัวเองอีกในกาลภายหลัง)
คือ...จะบอกว่าพักนี้ติด twitter.com มากครับ ติดไม่ติดก็พักนี้ไปไหนมาไหนมักจะคอยกด refresh หน้าทวิสเตอร์ผ่าน iPhone อยู่บ่อย ๆ
ไม่ได้บ้านะ !! แต่พื้นฐานผมเป็นคนชอบอ่านข่าว และเป็นคนไม่ชอบอ่านอะไรยืดยาว พอมีtwitter มีข้อความสั้น ๆ จากเพื่อน ๆ พี่น้องชาวทวิตภพ มันก็เพลินดีครับ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบ้าบอของชาวบ้าน ข่าวการเมือง ข่าวบ้า ๆ บอ ๆ หรือแม้กระทั้งข่าวดาราเกาหลี (อันนี้เบื่อสุด)(และกำลังจะ Unfollow มันในไม่ช้านี้) เอาเป็นว่ามันน่าอ่านหมดล่ะครับ เวลาว่าง ๆ
แต่ไม่เข้าใจ ว่าประมาณว่าบางคนนี่คงไม่รุ้จะทวิตอะไรมั้ง เลยเกิดความคิดซากอ้อยในการโพสบ้า ๆ บอ ๆ บนทวิตตัวเอง เช่น
- ฝนตกแล้ว (อันนี้กุก็รู้นะ เพราะบ้านกุก็ตก)
- หิวจัง (ก็ไปกินสิ รอพระแสงอะไร แล้วมาบอกกุเพื่อ?)
ฯลฯ
โอเค มันอาจจะดูไร้สาระมาก ถ้าเราไปอ่านข้อความเหล่านี้เ้ข้า แต่แน่นอนครับ มันก็ต้องมีผลดีเป็นธรรมดา เพราะความคิดเหล่านี้ ที่ถูกถ่ายทอดมาด้วยข้อความสั้น ๆ มันก็ทำให้เรามีสติ ระลึกได้ว่า เรากำลังทำอะไรอยู่ เราคิดอะไรอยู่ แล้วเราจะไปทำอะไรต่อไป
มาคุยกันนะครับ
twitter.com/jeeffizz
edit @ 8 May 2010 23:50:31 by JEEFFiZZ
ช่วงนี้ชีวิต มีแต่เรื่องไม่ไหวจะเคลียร์
>>อะไรนักหนา ยุ่งเหยิง อีรุงตุงนังไปหมด
เจอแต่เรื่องเสื่อม ๆ ทุกวัน
((((การเมือง)))) ((เรื่องนี้เราไม่พูดดีกว่า))
เอาเป็นว่าตอนนี้ง่วงมากแล้ว ต้องรีบหอบร่างกายเสื่อม ๆ ไปนอนบนเตียงนิ่ม ๆ
เพื่อพรุ่งนี้ 3....3
จะต้องตื่นมาเจอเรื่อง เสื่อม ๆ ((อีกแล้วหรือนี่))
เพื่อ !!!?
ช่วงเวลาของชีวิต..
บางทีเราอาจคิดว่ามันตื่นเต้น บางครั้งเราไม่ชอบ บางครั้งเราประทับใจ
และ ณ ตอนนี้ ช่วงเวลาของชีวิตผม เป็นช่วงเวลาที่น่าประทับใจ
ผมมีเธอ เธอมีผม เรามีกัน อยู่ข้างกาย
ไม่รู้ว่าช่วงเวลาแบบนี้ จะอยู่กับเราไปอีกนานแค่ไหน
หรือพรุ่งนี้ ตื่นมาอาจจะต้องกลับไป..ใน จุดๆ เดิมก่อนหน้านี้
แต่ไม่เป็นไร เราคงต้องเลิกใส่ใจเวลาบ้างก็ได้ เผื่อเราจะได้เห็นความสำคัญของตัวเองมากขึ้น
และมองเห็นความน่ารักของเธอ เพิ่มขึ้น ^^
...ถึง ณ เวลานี้ เป็นเวลาที่ผมใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเพียงลำพัง ไม่มีเธอ ไม่มีใคร ....
วันนี้ผมได้มีโอกาสเข้าไปนั่งอยู่ในร้านกาแฟร้านเดิมในซอย อีกครั้ง...
ร้านกาแฟที่ผมกับเธอ เคยไปนั่งทานไอศครีม ร้านกาแฟที่เราเคยเดินผ่าน
ร้านกาแฟที่ผมอยากให้เธอ เข้าไปทำงาน ...
แต่ตอนนี้ ที่ร้านกาแฟนี้ ไม่มีเธอ อยู่ข้าง ๆ ผมอีกแล้ว ผมนั่งอยู่คนเดียวเพียงลำพัง
นั่งมองตัวเองที่สะท้อนผ่านกระจก นั่งอยู่กับแก้วกาแฟสีขาว นั่งอยู่กับความขมของกาแฟ
นั่งอยู่กับฟองนมที่ดูไม่หวาน นั่งอยู่กับความคิดของตัวเองที่เรียกว่า "เหงา"
ไม่ใช่ว่าตอนนี้ผมอยู่ไม่ได้นะ ผมอยู่ได้ มีพี่คนหนึ่งเขาบอกกับผมว่า "ก่อนหน้าที่เราจะมีใคร เราก็เคยไม่มีใคร"
ไม่ใช่หรอ.... ใช่ครับ
ผมว่า..คงได้เวลาแล้ว ที่ผมควรจะอยู่กับตัวเองบ้าง คิดทบทวนว่าเราเคยชอบทานอะไร
เราไม่ชอบทำอะไร คิดมองดูตัวเอง ว่าเรานิสัยเปลี่ยนไปไหม ...
และที่สำคัญ จะได้เป็นเวลาที่ผมจะได้ทำให้ตัวเองมีความสุข ด้วยตัวเอง ...
ออกไปนั่งร้านกาแฟกับหนังสือเล่มโปรด
ออกไปเดินห้าง และดูหนังคนเดียว เหมือนที่เคยชอบทำ
อยู่ในห้อง ฟังเพลงที่เราชอบ
นั่งวาดรูป ที่เราวาดแล้วไม่เคยรู้ว่ามันเป็นรูปอะไร
อยู่กับเพื่อน ๆ ที่รู้ใจเรา
มีเวลาอีกเยอะ ที่เราจะอยู่กับคนอื่น แต่เวลาที่เราจะได้อยู่กับตัวเองแบบนี้สิ..หาได้ยากจริง ๆ
ถึงเวลานี้...ผมจะบอกว่าผมไม่อยากจะมีใคร มันก็คงไม่ใช่ ผมเพียงรอวันที่โอกาสที่จะมีใครมาถึง
ผมรอคนนั้นเข้ามาในชีวิตของผมด้วยความบังเอิญ ผมรอวันที่ผมจะถึงจุดอิ่มตัวของคำว่าเหงา
ผมไม่ได้กำลังจะรอความรัก แต่ผม กำลังจะรอวันที่สิ้นสุดของการรอคอย
.... ^^
edit @ 4 Nov 2009 20:35:36 by jeeffizz
หื้อ...
เง้อ...
เห้อ...
อยากจะถอนหายใจได้สักสองร้อยห้าสิบภาษา กับการป่วยครั้งยิ่งใหญ่ของคุณพฤฒิ
คือว่า แบบว่า ตอนนี้เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลมาสด ๆ ร้อน ๆ หลังจากที่คุณพฤฒิ
ไปนอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาลมา 8 วันเต็ม !!! โอ้วว... ด้วยอาการที่ชาวบ้านเขาเรียกกันว่า
"ปอดบวม" โอ้ววGoD ทรมานสุด ๆ
อยู่ในโรงบาล แน่นอน เป็นอะไรที่น่าเบื่อสุด ๆ นี่ถ้าไม่ได้หนังสือจากสำนัก abook ที่คุณหมอ
ตั้มเอามาให้อ่าน คงจะเบื่อแน่ ๆๆ (แล้วนี่มันไม่เบื่อตรงไหนเนี่ย) แฮะ ๆ ๆ
หลายคนอาจจะคิดว่าคุณพฤฒิ เข้าโรงพยาบาลเนื่องจากอาการอกหัก ... ไม่ใช่และล่ะ ...
เรื่องนั้นเราผิดเอง เรางี่เง่าเอง เราก็โดนซะเอง (สมน้ำหน้า ไอ้จี๊ฟ!!) อิอิ ><
อดกินกาแฟเลยอ่ะ 0_0 " ถ้ามีแรง คงจะเดินหาร้านกาแฟในโรงบาลกิน .. แต่ !!
ด้วยความที่ใส่ชุดของโรงบาล ก็ไม่อยากจะออกไปเดินป้วนเปี้ยนอยู่ข้างนอก
เดี๋ยวเขานึกว่าเป็นคนไข้หลุดออกมากจาก แผนกจิตเวช ... -_-" 555+
มีคนถามว่า อยู่โรงบาลทำอะไรบ้าง ...
ตอบได้อย่างเต็มที่ว่า ... ไม่ได้ทำอะไรเลย สักกะนิด...
วัน ๆ ก็ นอน... วัดไข้... วัดความดัน... สวัสดีคุณหมอ... ทักทายคุณพยาบาล...
สวัสดีคุณเสาน้ำเกลือ... สวัสดีความเหงา... สวัสดีสาวข้างห้อง...0_0 (ยังไม่วาย)
แฮะ ๆๆๆ
แต่ตอนนี้!! แฟนคลับ(แกมีกับเขาด้วยหรอ)ไม่ต้องห่วงนะครับ ตอนนี้คุณพฤฒิหายดีแล้ว
ถ้ายังไงจะมีการแถลงข่าวที่ออกมาจากโรงพยาบาลพรุ่งนี้นะครับ เจอกันที่ใต้สะพานลอย
หน้าซอยลาดพร้าว18 เวลาตีสี่ครึ่ง (ไปหาอาม่าแกหรอ) 555+
เอาล่ะจ๊าาา โชคดีล๊ะกันทุกคน ทุกท่าน นอนห่มผ้ากันหนา ๆ เพราะอากาศเริ่มเย็นล๊ง เย็นลงแล้ว
ใครมีผ้าห่มเหลือ หรือ เสื้อกันหนาวเหลือ ก็เอาไปบริจาคให้กับคนที่เขายากไร้กันด้วยโน๊ะ
ไปทำบุญกัน
จะได้ไม่ปอดบวมเหมือนคุณพฤฒิ
แหะ ๆ ๆ ^^
ออ ๆ ลืมบอก ตามคุณพฤฒิไปที่ http://twitter.com/jeeffizz
จ้า าา ^^
..กาลครั้งหนึ่ง ผมเคยเชื่อว่า..ยังเหลือวันเวลาอีกมากมาย
สำหรับ "เรา"สองคน
เวลา ที่ผมจะใช้ชีวิตโดยมีเธออยู่ข้าง ๆ
เวลา ที่ผมจะเดินจูงมือเธอ ไปในทุก ๆ ที่
เวลา ที่ผมจะมองหน้าเธอ แล้วส่งยิ้ม
เวลา ที่ผมจะนั่งคอยเธอ
เวลา ที่ผมจะได้คุยกับเธอ ในโทรศัพท์
เวลา ที่ผมจะนั่งมองเธอหลับในรถ
เวลา ที่ผมจะเดินตามเธอเวลาช็อปปิ้ง
เวลา ที่ผมจะบอกคิดถึงเธอ ทุกวัน
เวลา ที่ผมจะใช้ลมหายใจ เพื่อบอกรักเธอในวินาทีต่อไป..
..ผมเชื่ออยู่เสมอว่า...เรายังมีโอกาส
เรายังมีเวลาเหลืออีกมากมาย..ที่จะอยู่ข้าง ๆ เธอ
แต่..
แต่.ตอนนี้มันไม่มีแล้วสินะ
ผมคงไม่ได้ใช้เวลาเหล่านั้น
ผมคงไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เธอ ในตอนนี้
ผมคงไม่ได้มองหน้าเธอ อีกแล้ว
ผมคงไม่ได้จูงมือเธอเดินอีก
ผมคงไม่ได้บอกว่า "คิดถึง" เธอ
และ..ผมคงจะไม่ได้บอกเธอว่า "รัก" อีกแล้ว ใช่ไหม..
ผมเสียใจนะ
ผมเสียใจมาก
ผมเสียใจ แต่ผมก็ยังไม่สามารถที่จะบอกเธอได้
ผมยังไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
บางอย่าง มันอาจจะเริ่มต้นที่"ผม" และคงจะจบลงที่"ผม"
ผมรู้สึกผิด ผมรู้สึกผิดที่ไม่เชื่อฟังเธอ
ผมรู้สึกผิด ที่ทำให้เธอมีความสุขไม่ได้
ผมรู้สึกผิด ที่ทำให้เธอรู้สึกผิดหวัง
ผมรู้สึกผิด ที่ผมต้องผิดคำสัญญา ของลูกผู้ชายอย่างผม
ว่าจะดูแล และรักษา พร้อมกับเป็นคนดีของเธอ ตลอดไป.....
ผมขอโทษ
ผมขอโทษตอนนี้คงไม่ทันแล้ว
...มันคงสายไปแล้ว ที่ผมจะรั้งเธอ และให้เธอกลับมา
เธอคงไม่ได้ยินความรู้สึกในใจของผม
...
แต่ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ ... ผมก็จะไม่ลืมเธอ...
เวลา..มันไม่เคยพอหรอก...
หรือว่า ผม ไม่เคยเห็นคุณค่าของ "เวลา"
ผมไม่รู้
ผมสับสน
ผมสับสนและไม่กล้าตัดสินใจ กับเรื่องที่เกิดขึ้น
แต่ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ
ผมจะเก็บไว้
ผมจะเก็บไว้ในความทรงจำ
ความทรงจำที่แสนวิเศษ ที่ผมพร้อมจะมอบให้เธอ..
ตอนนี้ .. ผมยังรู้สึกว่า "รักเธอ"
ตอนนี้ .. ผม "เป็นห่วงเธอ"
ตอนนี้ .. ผม "หวงเธอ"
ตอนนี้ .. ผม "ยังคิดถึงเธอตลอดเวลา".....
ถ้าต่อจากนี้ไป ลมหายใจจะอยู่ หรือไม่..
มันไม่สำคัญอีกแล้ว.. เพราะทุกสิ่งเหล่านั้น ผมให้เธอไปแล้ว..
มันอาจจะฟังดูเวอร์..แต่ถ้าคุณ ไม่ได้มายืนแทนที่ผม
ตรงที่ผมยืนตอนนี้
คุณคงจะไม่รู้สึก...กับคำว่า
"เวลาไม่เคยพอ"
